Tussen de oren

Dierenleed en dierenwelzijn zijn actuele kwesties want er is een nieuwe norm in Nederland: geen onnodig of vermijdbaar (gradueel) dierenleed. Via een nu verheven moreel standpunt menen we nu dat wij beter met dieren omgaan dan zeg 5000 geschiedenis aangaande de slacht. Zie daar de morele vooruitgang.

Een roofvogel pakt een muis.

De vraag is: wat is dierenleed en krijgt dat niet een erg hyperig imago. We rijden dagelijks in het verkeer miljarden insecten dood. We hebben gruwelijke methoden om muskusratten te vangen of ander ongedierte. Ziet hierin niet iets vreselijks selectiefs. Wordt en passant niet een romantisch beeld van de dierenwereld geschetst dat als je consequent door redeneert dat de vos straks kan worden beboet bij het al te ruig verorberen van zijn prooi. Dieren veroorzaken onnoemlijk veel leed onder elkaar.

Ben jij ook zo draaierig vandaag?

Mag je een koe opsluiten in een stal of vissen in een kom. Is een omheinde weide niet een open lucht gevangenis?  Dierenwelzijn heeft iets zeer selectiefs en fragmentarisch ik zou ook zeggen romantische of zelfs sentimenteels. Dierenwelzijn plaats ons ook voor de vraag van het onderscheid tussen dier en mens. Zijn het moreel andere creaturen of zijn wij slecht de “lucky guys from evolution”, de toevallige winnaar van een willekeurig proces. En over welke dieren hebben we het dan. Maken we dan geen onderscheid tussen te vernietigen ziekteverwekkers, nuttige bacteriën, irritante muggen en zeehondjes met een hoog knuffelgehalte. En op grond waarvan maken we dat onderscheid. We rijden per maand 133.000.000.000 insecten dood in het verkeer. Dus krijgen we straks een totaal verbod voor al het verkeer?  Het zou logisch zijn in het kader van dierenrechten en leed voorkomen. Ik hou natuurlijk geen pleidooi voor dierenmishandeling of om onverantwoord met dieren om te gaan. Maar dierenwelzijn heeft iets in zich van een moreel ongeleid projectiel.

“De godsdienstvrijheid gaat niet zover dat men maar ongeoorloofd dierenleed kan veroorzaken” naar de huidige stand van zaken van de wetenschap. Dus als de wetenschap aantoont dat iets in de samenleving meer leed en pijn veroorzaakt dan is dat het nieuwe morele ethos. Dus als straks “wetenschappelijk” psychologisch of neurologisch  kan worden aangetoond dat her verkeer leed aanricht bij insecten stopt al het verkeer?

Een embryo van 7 weken

De vraag is;  wat veroorzaakt leed bij dieren en kan dat wetenschappelijk kan worden aangetoond. Het voorkomen van dat leed is het nieuwe adagium , de nieuwe norm voor al ons handelen. Dus als kan worden aangetoond dat embryo’s leed wordt aangedaan bij een onverdoofde abortus dan stopt ook de abortuspraktijk? De vraag is ook kunnen we ooit het brein van het dier analyseren zonder ons eigen mens zijn erin te projecteren?

Pijn is een individuele ervaring zo werd mij weleens enigszins cynisch medegedeeld. Is pijn en leed objectiveerbaar? In  de medische wetenschap is het helemaal niet zo duidelijk hoe pijn wordt gezien. Het is in ieder geval alleen te relativeren aan de individuele pijnbeleving er is geen archimedisch meetpunt voor de hoeveelheid pijn meetbaar. We gaan slechts af op hoe de patiënt het ervaart en hoe hij/zij dat weergeeft.

De wetgever geeft aan dat religieuze groepering zelf wetenschappelijk moeten aantonen dat hun duizenden jaren oude slacht rituele minder pijnlijk of evenzeer pijnlijk zijn dan de verdoofde slacht. De omgekeerde bewijslast dus. De vraag is zelfs of de wetgever zelf wetenschappelijk heeft aangetoond dat onverdoofde rituele slacht pijnlijker (hoeveel) is.

Even los gezien van de discussie wie het meeste leed toebrengt?  Kunnen we in dit land nog verschillend denken over de aard van dieren en over  de rechten of leven we onder een nieuw moreel opgelegde ideologie. De roep om rechten van dier en mens , omdat de mens ook een dier is wordt dan ook steeds luider. Zie gelinkte artikel. In een democratisch rechtsstaat gaan we er vanuit dat we fundamentele verschillen van inzicht bestaan. Maar daar lijkt langzamerhand een einde

aan te komen we gaan op weg naar een democratie met een meerderheid die minderheden gedrag voorschrijft waar ze het principieel niet mee eens zijn.  Dat riekt aan verlicht racisme. Het door het parlement gekozen standpunt t.a.v het ritueel slachten krijgt in het licht van mijn betoog iets totaal willekeurigs en ingegeven door de waan van een politieke zege.