Blogs over “Coping”

Ambivalentie

Wel of geen aandacht voor je situatie als chronisch zieke dat is een voortdurend dilemma en een ambivalentie in mijn leven. Als je niets zegt over je situatie voelt dat heerlijk. Je voelt je onderdeel van de samenleving en je … Continue reading →

Acceptatie?

Acceptatie van het niet meer werken en gemiddeld 40 uur hoofdpijn per week is een glibberig pad. Als je denkt dat je er bent en alles een plek hebt kunnen geven dan lijkt het soms ineens weer weg te zijn alsof … Continue reading →

Kluizenaar

Als de hoofdpijn dagen achter elkaar aanwezig is dan sloopt het je geest. De enkele dagen zonder hoofdpijn in zo’n periode zijn dan ook niet goed,omdat je wel voelt dat je op een dreigende vulkaan zit. Kleine bewegingen van je … Continue reading →

Elke dag zonder hoofdpijn is een (verwarrend) feest!

Genieten. Ik kan ontzettend van elke hoofdpijnvrije dag genieten. Ik heb dan zin in de dag en slechts kleine dingen maken me al blij al zijn het maar onbeduidende huishoudelijke karweitjes. Voor mij is het leven dan een feest. Maar … Continue reading →

Het leven als kunstwerk of als strohond?

Kunstwerk. Er is een opmerkelijke beweging gaande rondom een groep filosofen omtrent de bezinning op en aantal maatschappelijke verschijnselen zoals: extreem uitgaansgeweld platte genotzucht graaicultuur van managers consumptisme; eindeloos consumeren om het gat te vullen verruwing omgangsvormen; denk aan omgang … Continue reading →

Een potje wanhoop in de kelder.

De laatste week (juli 2008) heb ik doorlopend hoofdpijn en voel ik een potje wanhoop in de kelder staan die met regelmaat z’n aandacht opeist. Ik merk dat ik steeds minder kan en van elke inspanning meer pijn ontwikkel. De … Continue reading →

Ik struikel, ik val en kom weer overeind.

Woensdag 18 februari kreeg ik om 17.00 uur plotseling binnen een uur een stevige hoofdpijn. Ik zat in de auto met een snel toenemende hoofdpijn op mijn vrouw te wachten terwijl mijn blik viel op een prachtige winterzonsondergang met prachtige … Continue reading →

Wat is de zin van mijn leven als ik bijna altijd pijn heb?

Kom ik tot mijn bestemming als ik voortdurend chronische pijn heb? In termen van succes, geluk, gezondheid en voorspoed is mijn leven een mislukking. Als dat de drie belangrijkste waarden in mijn leven zouden zijn dan was mijn leven over. … Continue reading →

Een gedicht na 14 dagen achter elkaar hoofdpijn waar ik heel vroeg wakker door werd.

Rare vrienden bewonen mijn levenshuis

ze voelen zich er prima thuis

Ze zijn voorkomend en aardig

maar zeer dwingend en kwaadaardig

Daar heb je Koos Radeloos

en Joop van Wanhoop

ze zeggen dat ze mijn vrienden zijn

en met een grote grijns

nestelen ze zich in mijn woning

en vooral Koos is een verwaande en verwende koning

Ik moet je ook nog voorstellen aan Fijt van Bitterheid

dat is een raar brutaal ventje en met grote moeite raak ik hem kwijt

tot groot verdriet van de andere kameraden

en hun reactie laat zich raden.

Ik heb nog een andere vriend Jessi van Depressie

gelukkig komt ie niet vaak binnen

om mijn ziel te beminnen

gelukkig blijft hij buitenshuis op afstand

maar hij drentelt vaak om het huis en dat schept een band.

Ik heb je nog niet verteld van Pepijn van Hoofdpijn

dat is nauwelijks een vriend maar meer een levensgezel

hij is een enorme gesel bijna een gezwel.

Ik heb ook nog vriendinnen

die komen ook vaak binnen

Wat te denken van Margriet van Verdriet

nee, zij vergeet mij zeker niet

als je haar niet binnen laat dan sluipt Jessie erin via de achterdeur

nee mijn vrienden dragen niet de last van voorkeur.

En dan hebben we nog Sofie van Apathie

dat is een hele stille zonder visie

Ze is sneaky en heeft het achter de ellebogen

ik heb haar sowieso nooit gemogen.

Mijn vrienden hebben mij uitgekozen en ik hen zeker niet

ik zie ze liever gaan dan komen maar dat interessert hen blijkbaar niet.

Ze gedragen zich alsof ze welkom zijn

en ze worden niet geplaagd door schroom of schijn

Ik heb hen niet uitgenodigd en toch zijn het mijn ongenode gasten

ik raak hen niet kwijt zij behoren tot mijn frequente lasten.

Met een vriendelijk gezicht vernielen ze heel mijn interieur

ze schoppen alles in de war; er hangt een raam in de deur

electriciteit is op de waterleiding aangesloten en gas op het riool

en alleen een heel klein zelfje speelt dan nog de eerste viool.

Mijn vrienden zijn een stelletje barbaren

Ze roven en plunderen en zijn niet te evenaren

in hun drift mij van het leven te beroven

proberen ze mijn zelfje te doven

Gelukkig houdt het zelfje van klussen

en moet het ondertussen

vele vernielingen weer repareren

het is hard werken en het zelfje moet nog veel leren

het zelfje geeft toe dat het dweilen is met de kraan open

maar er is geen andere keus dan te copen