Hartstikke bedankt voor je bemoedigende reactie. Ik probeer iets los te maken omdat het deze problematiek nog veel te veel gemeden wordt. Dat is niet goed voor de toekomst van de evangelische beweging. De problematiek wordt ook vaak niet van binnenuit benaderd maar de lijdende mens wordt vaak nog als pastoraal/geestelijk object gezien, een verlegenheid zo je wil, maar niet als integraal onderdeel van het (geloofs)leven en de gemeente. Tegelijkertijd merk ik dat ik ook zeer kwetsbaar ben. Ik wil een problematiek boven water krijgen maar ben tegelijkertijd het leidend/lijdend voorwerp ervan. Elke bemoedigende reactie is dan meer dan welkom.
Groetjes Peter

Ik heb net je stukje gelezen over de grote lakmoesproef en ben het helemaal met je eens. De evangelische beweging wordt en is misschien al uitgehold door het welvaartsevangelie dat al of niet expliciet jarenlang is verkondigd. Natuurlijk mag er aandacht zijn voor goddelijke genezing, maar als die aandacht niet wordt aangevuld met aandacht voor het lijden, is er sprake van een eenzijdige evangelieprediking. Die prediking zal ons niet toerusten voor moeilijke tijden, maar ons eerder in (geloofs)problemen brengen. ik zou het lijden dan breder willen trekken dan ziekte alleen: eenzaamheid, werkloosheid, verlies van dierbaren en natuurlijk niet te vergeten: geloofsvervolging. Het ‘happy-clappy’ voorspoedgeloof heeft natuurlijk ook geen aandacht voor de vervolging waar het grootste gedeelte van de christenen wereldwijd mee te maken hebben en het bereidt het relatief kleine deel dat daar niet mee te maken heeft er ook niet op voor. Het evanglisch christendom lijkt ten prooi te vallen aan hedonisme (genotzucht) waarin lijden geen plaats heeft; dit geheel in lijn met de wereld overigens.

Ik denk dat het welvaarts- of voorspoedevangelie zoals ik het maar zal noemen voorbijgaat aan zowel het onderwijs van Jezus als ook de realiteit waarin we leven. Dat maakt mensen tot wereldvreemde, zwakke gelovigen. Dat komt omdat niet meer Jezus, zijn onderwijs, zijn grote opdracht centraal staat, maar de mens met zijn behoeften zelf. Daardoor verliest de gemeente haar focus, haar geloofwaardigheid en uiteindelijk misschien zelfs haar bestaansrecht.

Ik geloof dat jij iets fundamenteels aansnijdt in je stuk dat direct de gemeente raakt in haar indentiteit. Waar staan we als gemeente voor? Wat is onze missie? Hoe gaan we met elkaar om? Hoe aan we met moeilijkheden om? In hoeverre houden we vast aan wat Gods Woord over deze zaken leert? In hoeverre willen wij werkelijk volgelingen vam Jezus zijn en daarbij ons zelf verloochenen, ons kruis opnemen en Hem volgen.

Succes met je strijd, ook op deze manier. Gods zegen.

Ludie Postmus

Ik hoop dat je me nog kent? Ik heb tot ongeveer mn 20e in Ten Boer gewoond (heette toen nog Wals) en ben de zus van Henk.
Ik keek toevallig op de site van de Evangelische Gemeente in Ten Boer, even kijken of ik nog bekende namen zou tegenkomen en zo kwam ik op jou site terecht….en schrok nogal!
Ik herinner me jou als een vrolijke, energieke man, altijd druk en bezig met vanalles….
Ik kan me nog goed de bijbelstudie-avonden bij jullie thuis herinneren (Youth for Christ) en heb daar hele fijne herinneringen aan. Ik heb daar zo veel geleerd en ben mede daardoor wedergeboren! Waar ik nog elke dag blij mee ben.
Een paar namen van mensen die dan ook bij jullie thuis kwamen schieten me te binnen: Riemer en Hilbrand Venema, Jaap Dijkema etc. Zie je hen nog wel eens?
Ik woon nu in Paterswolde, waar het ons uitstekend bevalt, en bezoek vaak de VBG kerk (Vrije Baptisten Groningen). Een gemeente die ontzettend groeit en al uit het gebouw is gegroeid. Er komt daarom een nieuw gebouw aan de Friesestraatweg. Er komt heel veel jeugd in de kerk en daarom voelt onze dochter van 18 zich er ook helemaal thuis (heb zoon van 15 die af en toe mee gaat).
Als ik je weblog zo lees lijkt me het wel heel zwaar (bijna) elke dag hoofdpijn! Ik hoop dat je kracht uit je geloof kan putten maar dat klinkt vast gemakkelijker dan het is.
Ik wens je bij deze God’s zegen en kracht en ook genezing toe!
Ik weet niet of dit de juiste manier is om een bericht van me achter te laten, maar ik nzag geen e-mail adres van je….

Groeten Alida Boss (Wals).

Bedankt voor je leuke reactie.
Het heerlijk paradoxale aan het boek van Job is dat Job een kort geding met God claimt omdat hij het oneerlijk vindt wat God doet. Jobs vrienden die menen dat je God altijd kunt narekenen en dus Job veroordelen hebben het nadrukkelijk mis. Zelfs zo dat God Job vraagt op het eind wat Hij met hen zal doen.
Job zelf daarentegen krijgt geen uitleg zoals wij dat als lezers van het boek(in het eerste hoofdstik) wel enigszins krijgen. God zet Job op z’n plaats. Het allerbelangrijkste is dat Job niet een antwoord krijgt maar een bevestiging dat God Job z’n ellende ziet en met hem begaan is. Job realiseert zich in het contact en relatie met God dat niet een antwoord of verklaring zijn diepste wens is maar de bevestiging dat God van hem houdt. Hij schaamt zich achteraf voor wat hij gezegd heeft maar is diep tevreden dat God gereageerd heeft.
In je diepste ellende schreeuw je om een verklaring van God maar als Hij verschijnt verdwijnt de behoefte aan de verklaring maar is de ontmoeting met God zelf meer dan genoeg. Dit maakt het boek Job voor mij tot wereldliteratuur zonder weerga. Vol paradoxen, niet voorspelbaar, herkenbaar en heerlijk levensecht.

Heb vandaag herhaaldelijk aan ons gesprek van gisteren gedacht.
Een kleine ingeving kreeg ik wel, nl. over het verhaal van Job. Je zei: Job kreeg geen antwoord. Nu staat er dat God Job antwoordde in de strom. Ik begrijp het antwoord niet; an als ik het lees krijg ik inderdaad het idee dat God zegt: Jij kunt het niet (begrijpen?). Jij kunt de chaos niet de baas, niet de leviathan bedwingen enz.
Is dat het antwoord? Dat betekent: jij niet, maar er komt een ander!
Iemand die het wel kan! Voor ons begrip: Jezus!
Zou dat zo geinterpreteerd kunnen worden?

Overigens, heb je een geweldige site, zeer informatief en evenwichtig, ondanks het zwaarwichtige en beladen onderwerp.

Hartelijks,
Paul

Ik dacht, doe het even zo, is anders dan mailen.

Groetjes,
Rik