Wel of geen aandacht voor je situatie als chronisch zieke dat is een voortdurend dilemma
en een ambivalentie in mijn leven.
Als je niets zegt over je situatie voelt dat heerlijk. Je voelt je onderdeel van de samenleving en je vindt het heerlijk als het eens niet gaat over je situatie, je ziekte, maar de aandacht is volledig in beslag genomen door iets anders. Je voelt dat je een “geheim”verborgen houdt en dat voelt heerlijk maar ook voel je iets van verraad naar je eigen gevoel. Je kent dat wel van wat iemand ooit eens heeft genoemd: “De grote dagelijkse leugen”; “Hoe is’t”. “Oh goed”. Ik betrap me er ook regelmatig op dat ik antwoord op deze beleefdheidsvraag: “Oh goed”. Een enkele keer voeg ik daaraan toe: “naar omstandigheden”. Waarbij ik de vraagsteller nog een kans geef door te vragen als ie echt geïnteresseerd is of wat misschien nog wel meer geldt; ik heb dan zelf het gevoel niet te liegen.
Daarentegen als het wel gaat over je situatie dan voelt het goed, zeker daar waar sprake is van verbondenheid met mensen die met je meeleven, maar tegelijkertijd ontstaat er iets ongemakkelijks: “Het gaat al weer over jezelf en dat verhaal heb ik al 100x verteld. Je voelt bij de ander een stuk ontzetting en betrokkenheid en alle aandacht gaat uit naar jouw situatie terwijl je eigenlijk liever jezelf wil verliezen in een of ander doel buiten jezelf.
Deze ambivalentie schijnt onvermijdelijk te zijn.
