Acceptatie van het niet meer werken en gemiddeld 40 uur hoofdpijn per week is een glibberig pad. Als je denkt dat je er bent en alles een plek
hebt kunnen geven dan lijkt het soms ineens weer weg te zijn alsof je nog maar weer aan het begin staat van een enorme klus. Of waan je jezelf te flink en onderdruk je de pijn van de vele verliezen?
Soms wordt je geconfronteerd met alles wat je niet meer kunt. Zelfs juist door af en toe te functioneren zoals het vroeger was toen je nog geen gezondheidsproblemen had. Dan is de realiteit soms bitter en bikkelhard. Maar ook de lethargie van het niets doen is zwaar deprimerend. Je wanhopige zoektocht je leven nog inhoudt te geven vergt veel van je.
Ook het afzeggen van afspraken kost weer dezelfde energie als toen ik nog aan het werk was. Af en toe denk je in maak geen afspraken meer maar de lethargie van uren Discovery kijken omdat je door de hoofdpijn tot weinig meer toe in staat bent vliegt je af en toe aan.
Soms kan ik ‘s ávond nog op pad naar een vergadering na een hele dag van na zo’n 12 uur hoofdpijn(vanaf ‘s ochtends 6 uur) en dat werkt heel vervreemdend. Het is alsof je dan een geheim meedraagt wat gewoon te pijnlijk is om te delen. Je lacht ‘s avonds net iets te hard, je oprechte blijdschap van nog er even tussenuit te kunnen is iets te geforceerd en je weet het en je voelt het als je weer thuis komt.
