De reeds overleden cabaretier Fons Jansen maakt in een conferentie over een ziekenhuis de grap dat “de mevrouw die last had van een zwevende rib, loopneus en een
wandelende nier de hele dag bezig was het zootje bij mekaar te houden”.
Iets soortgelijks bekroop me ook vanmiddag tijdens een prachtige wandeling. In deze week heb ik 2 nachten gehad dat ik tot 04.00 uur niet kon slapen vanwege de hevige hoofdpijn en vannacht donderdag 28 mei werd ik om 03.45 uur wakker met een knallende hoofdpijn. Gelukkig zakte de hoofdpijn grotendeels na de middag zodat ik om 15.00 uur nog een wandeling kon maken over een schitterende route langs dorpen, maren, bos en dijk langs oeroude landschapselementen met een fenomenale helder (bijna betoverende) zonlicht. Voor de liefhebber: Warfhuizen, langs het water naar Abel Stok, dan naar Klein en Groot Maarslag, Schouwerzijl en Schaphalsterzijl.
Met al die ervaringen van hoogte- en dieptepunten bekruipt mij ook datzelfde gevoel van wel zeer uiteenlopende levens te hebben waar ik de hele dag mee bezig ben om dat zootje bij mekaar te houden.
Als je s’nachts niet kan slapen van de knallende koppijn dan moet je je best doen niet te denken en niet te voelen anders wordt je gek. Je hebt het gevoel in een schemerige wereldje terecht te zijn gekomen in een soort twilightzone. Af en toe vliegt het je wel aan maar de hoofdpijn is toch de grote aandachtdief.
Maar als je dan zoals vanmiddag uitkijkt als een cultuurhistorisch landschapstoerist over de velden met gouden halmen, glooiende hellingen van terpen kronkelende maren en een eeuwenoud landschap dan kunnen al deze ervaringen niet ingepast worden in één leven. Ondertussen is het wel een feit dat dit niet alleen in één leven past maar zelfs in één persoon op één en dezelfde dag. Het is letterlijk gewoon te absurd om waar te zijn.
